Παιδική συναυλία. Συλλογή: Εθνική Πινακοθήκη - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου

Δημιουργός: Ιακωβίδης Γεώργιος (Χύδηρα Λέσβου 1853-Αθήνα 1932). Λάδι σε μουσαμά Διαστάσεις έργου: 176 x 250 εκ. Συλλογή Εθνικής Πινακοθήκης Κεντρικό Κτήριο Αρ. Έργου Π.475

Το έργο «Παιδική συναυλία» του Γεώργιου Ιακωβίδη, φιλοτεχνημένο το 1900 με λάδι σε μουσαμά (176 × 250 εκ.), εκτίθεται στο Κεντρικό Κτήριο της Εθνικής Πινακοθήκης (αρ. έργου Π.475). Αποτελεί ένα από τα πιο τολμηρά έργα του καλλιτέχνη όσον αφορά την τεχνική και τον φωτισμό, εντάσσοντας στοιχεία του ιμπρεσιονισμού στην ακαδημαϊκή του προσέγγιση.

Η σκηνή διαδραματίζεται στο φωτεινό εσωτερικό ενός βαυαρικού χωριάτικου σπιτιού, όπου τέσσερα ξυπόλητα αγόρια σχηματίζουν μια αυτοσχέδια ορχήστρα: ένας κάθεται παίζοντας τύμπανο, ο δεύτερος φυσάει μια σάλπιγγα, ο τρίτος, μισοκρυμμένος, πιθανώς παίζει φυσαρμόνικα, ενώ ο τέταρτος φυσάει με δύναμη ένα ροδοκόκκινο ποτιστήρι. Το κοινό τους αποτελείται από τη μητέρα, που κάθεται κοντά στο παράθυρο, και τη μικρή αδελφή, η οποία απλώνει τα χεράκια της προς τους μουσικούς. Μια μεγαλύτερη αδελφή κάθεται μπροστά στο ανθοστόλιστο κεντρικό παράθυρο.

Ο Ιακωβίδης αντιμετωπίζει με μαεστρία την πρόκληση του αντίθετου φωτισμού, καθώς το φως εισέρχεται από δύο παράθυρα, δημιουργώντας έντονες φωτοσκιάσεις και τονίζοντας τα περιγράμματα των μορφών. Η σκηνή πλημμυρίζει από πορτοκαλί τόνους, που ενισχύονται από τη χρήση του συμπληρωματικού γαλάζιου, ενώ το φως καθιστά το πουκάμισο του πρώτου αγοριού σχεδόν διάφανο και το πρόσωπο της μεγαλύτερης αδελφής «λιώνει» μέσα στο φως.

Το έργο αυτό παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1896 στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων, με πιο ψυχρά και γκρίζα χρώματα. Ο Ιακωβίδης το επαναδημιούργησε με πιο θερμή χρωματική παλέτα για τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1900, όπου και βραβεύθηκε. Αυτή η λαμπερή παραλλαγή είναι εκείνη που εκτίθεται σήμερα στην Εθνική Πινακοθήκη.

Η «Παιδική συναυλία» αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της μετάβασης του Ιακωβίδη από τον ρεαλισμό στον ιμπρεσιονισμό, αναδεικνύοντας τη δεξιοτεχνία του στη διαχείριση του φωτός και του χρώματος, καθώς και την ικανότητά του να αποτυπώνει την παιδική αθωότητα και τη χαρά της ζωής.