Ουσάκ. Νεαρές υφάντριες κατά την ύφανση ταπητών. Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού Δήμου Καλαμαριάς. Ταχυδρομική κάρτα. Ουσάκ 1910.

Καθισμένες στο εσωτερικό υφαντουργείου, τέσσερις νεαρές υφάντριες από το Ουσάκ εργάζονται πάνω σε παραδοσιακό αργαλειό, φορώντας λεπτοδουλεμένα ενδύματα με γεωμετρικά και φυτικά μοτίβα, χαρακτηριστικά της μικρασιατικής ενδυμασίας των αρχών του 20ού αιώνα. Τα καλυμμένα κεφάλια και η στάση του σώματος υποδηλώνουν προσήλωση στην εργασία αλλά και κοινωνική σεμνότητα, σε συνάφεια με τις παραδοσιακές αντιλήψεις περί γυναικείας παρουσίας. Το Ουσάκ, φημισμένο για την υφαντουργική του παραγωγή, υπήρξε σημαντικό κέντρο δημιουργίας ταπήτων με διεθνή φήμη ήδη από την οθωμανική περίοδο. Η εικόνα καταγράφει τη διαχρονική δεξιοτεχνία των Ελλήνων της περιοχής και αποτελεί τεκμήριο του γυναικείου εργασιακού βίου πριν τον ξεριζωμό του 1922, αναδεικνύοντας τη σημασία της οικιακής και επαγγελματικής χειροτεχνίας στον προσφυγικό πολιτισμό.

Το Ουσάκ (Uşak) είναι πόλη της δυτικής Μικράς Ασίας, στην περιοχή της αρχαίας Φρυγίας, και ανήκει σήμερα στην Τουρκία. Βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων και αποτελεί πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη υπήρξε σημαντικό διοικητικό και εμπορικό κέντρο κατά την Οθωμανική περίοδο, ενώ φημιζόταν ιδιαίτερα για την παραγωγή χαλιών, τα περίφημα "ουσάκικα χαλιά", τα οποία εξάγονταν σε ολόκληρη την Ευρώπη ήδη από τον 16ο αιώνα και χρησιμοποιούνταν ακόμη και ως διακοσμητικά σε εκκλησίες και παλάτια της Δύσης.

Ο ελληνικός πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε σημαντικά κατά τον 19ο αιώνα, κυρίως με την ανάπτυξη της τοπικής βιοτεχνίας και του εμπορίου. Οι Έλληνες του Ουσάκ δραστηριοποιούνταν σε επαγγέλματα όπως η υφαντουργία, το εμπόριο, αλλά και η εκπαίδευση και η εκκλησία. Υπήρχαν ελληνορθόδοξες κοινότητες με σχολεία, εκκλησίες και συλλόγους. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, οι Έλληνες του Ουσάκ εξαναγκάστηκαν σε φυγή και εγκαταστάθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, μεταφέροντας μαζί τους παραδόσεις, επαγγελματικές δεξιότητες και πολιτιστικά στοιχεία.